Σε μια εποχή που το συνδικαλιστικό κίνημα βάλλεται από Κυβέρνηση, Τρόϊκα και εργοδοσία, που λοιδορείται από τα ΜΜΕ κατ’εντολήν του συστήματος, είναι τουλάχιστον αφελής (για να μην πούμε ύποπτη) η στάση ορισμένων, ευτυχώς λίγων, που εξαντλούν την όποια δυναμική τους σε μονομέτωπο αγώνα εναντίον μας.
Τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια κάποιων άκαπνων και ανερμάτιστων που αυτοαποκαλούνται συνδικαλιστές, να κοντύνουν το Σύλλογο. Με ψέματα και ύβρεις προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κλίμα αντίθεσης Συλλόγου και εργαζομένων.
Άνθρωποι και "παρατάξεις" παντελώς απόντες από κάθε μορφή αγώνα, από κάθε συλλογική δραστηριότητα για τους δικούς του λόγους ο καθένας, μας κατηγορούν άλλοτε ως "κυβερνητικούς" και άλλοτε ως "εργοδοτικούς", εκτοξεύοντας τόνους λάσπης.
Κάποιοι δυστυχώς έχουν αναλάβει εργολαβικά το μονομέτωπο αγώνα εναντίον μας εξυπηρετώντας άμεσα τη Διοίκηση που τρίβει τα χέρια της.
Είναι τουλάχιστον γελοίο να μας κατηγορούν ως κυβερνητικούς και κομματικούς στελέχη του ΠΑΜΕ που έχοντας το "κόμμα" πάνω απ’ όλα, διασπούν μόνιμα το συνδικαλιστικό και λαϊκό κίνημα. Μονίμως αρνητές των πάντων, ισοπεδωτικοί και απόντες από συλλογικές διεκδικήσεις έχουν ποντάρει τα πάντα στην αποτυχία των Συλλόγων. Οπαδοί του Σταλινισμού και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, συνδικαλιστές του κομματικού σωλήνα, ακολουθούν μόνιμα το μονόδρομο της άρνησης και της μη συμμετοχής. Ότι ελέγχει το "κόμμα" είναι πάντα καλό, ότι δεν ελέγχει πρέπει να διαλυθεί. Εξαντλούν τη δράση τους σε θεαματικές ασκήσεις διαμαρτυρίας (αλλά με τις κάμερες πάντα παρούσες) από τους καταπέλτες των πλοίων έως τις κολόνες της Ακρόπολης. Ούτε κουβέντα για τα πραγματικά προβλήματα. Ούτε ίχνος κουλτούρας διαλόγου. Πιστοί οπαδοί του δόγματος "ότι δεν ελέγχουμε το διαλύουμε" ακολουθούν το μοναχικό τους δρόμο. Η επιτυχία τους περνάει κατ’ ανάγκη μέσα από την αποτυχία όλων των άλλων και αυτό τους κάνει ακίνδυνους για το σύστημα, και επικίνδυνους για την ενωτική αγωνιστική δράση των Συλλόγων.
Είναι επίσης γελοίο να μας κατηγορούν ως εργοδοτικούς και κομματικούς, άνθρωποι που έχοντας πάρει διαζύγιο με τη μαζική δράση και τα προβλήματα της καθημερινότητας φαντασιώνονται επαναστάσεις από τον καναπέ του σπιτιού τους, παριστάνουν τους ανεξάρτητους ενώ είναι οπαδοί της πιο σκληρής κομματικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας γραμμής που περιορίζεται σε ανέξοδους ακτιβισμούς, όπως η κατάληψη της Νομικής από ταλαίπωρους μετανάστες, που στηρίζει πολιτικές όπως "δεν πληρώνω" και "ενάντια σε όλα", χωρίς να κάνει προτάσεις, χωρίς να δίνει απαντήσεις στα προβλήματα των εργαζομένων, που εξαντλείται σε ασκήσεις αγωνιστικότητας χωρίς αποτέλεσμα, ουσία και διέξοδο.
Αφήσαμε για το τέλος κάτι τύπους που στα γεράματα αποφάσισαν να γίνουν συνδικαλιστές. Έλα όμως που οι εργαζόμενοι είχαν άλλη άποψη και ποτέ δεν τους εξέλεξαν !
Κουβαλώντας το κόμπλεξ της απόρριψης (είναι πραγματικά τραγικό να μην μπορείς να εκλεγείς ούτε διαχειριστής στην πολυκατοικία σου) επιδίδονται σε μονομέτωπο πόλεμο λάσπης και ύβρεων. Απόντες φύσει και θέσει από κάθε μορφής αγώνα εκδίδουν κάθε τόσο μια ανακοίνωση που χτυπάει μόνο το Σύλλογο και αυτούς που αγωνίζονται καθημερινά κάτω από αντίξοες συνθήκες για τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων.
Αυτοί οι κατά φαντασίαν αγωνιστές και κατ’ ευφημισμόν συνδικαλιστές, με την τακτική τους εξυπηρετούν κατά τον καλύτερο τρόπο τη Διοίκηση, γιατί ακίνδυνοι και απόντες, ενισχύουν την προσπάθειά της για ένα Σύλλογο εσωτερικά σπαρασσόμενο, άνευρο και αδύναμο.
Αυτοί είναι βαθιά εργοδοτικοί, όχι ίσως από πρόθεση, αλλά από ανάγκη επιβίωσης, κόμπλεξ και άγνοια.