e-AIXMH της κρίσης

Είμαστε απ’αυτούς που πιστεύαμε από την αρχή ότι η οικονομική κρίση στην Ευρώπη είναι κάτι πολύ περισσότερο και βαθύτερο. Είναι μια κρίση του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού που βαθαίνει το ρήγμα του "πλούσιου" βορρά με το "φτωχό" νότο. Είναι μια αφορμή για επαναπροσδιορισμό των κανόνων του παιχνιδιού υπέρ των αγορών και των εταιρειών που εκφράζονται μέσω του διευθυντηρίου και κυρίως της Γερμανίας. Είναι μια σύγκρουση που οι οικονομικά ισχυροί αμφισβητούν την πολιτική συνοχή και την κοινωνική σύγκλιση απαιτώντας ρόλο επικυρίαρχου τόσο πολιτικά όσο κυρίως οικονομικά.

Είναι φανερό ότι το όραμα της "Ενωμένης Ευρώπης" υποχωρεί μπροστά στην προοπτική μιας "αγοράς υπηκόων", που θα δανείζεται ακριβά για να καταναλώνει ότι αυτοί παράγουν στις τιμές που αυτοί καθορίζουν. Έτσι οι πλούσιες χώρες θα γίνονται πλουσιότερες, οι φτωχές φτωχότερες, εξαρτημένες πολιτικά, χωρίς παραγωγική βάση, κυνηγώντας ατέρμονα τους όρους ενός μνημονίου ή ενός οικονομικού συμφώνου που φτιάχτηκε ακριβώς για να διαιωνίζει και να βαθαίνει την ανισότητα.

Έτσι την ανακατανομή που δεν μπόρεσε να κάνει ο πόλεμος σήμερα καλείται να την κάνει ο "οικονομικός πόλεμος" που θα αποδειχτεί ακόμη πιο σκληρός πιο ύπουλος και πιο καταστροφικός, γιατί μαζί με την εθνική ανεξαρτησία θα χάνονται μέρα με τη μέρα κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος που κερδήθηκαν με αγώνες ετών. Ασφαλιστικά, μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα βρίσκονται στο στόχαστρο συνταγών που σήμερα αποτελούν πανάκεια για την έξοδο από την κρίση σε μια Ευρώπη που βαδίζει στον πιο αυταρχικό και αντεργατικό φιλελεύθερο μονόδρομο των τελευταίων ετών.